Ό,τι Σκέφτεσαι
Ό,τι Συμβαίνει
Ό,τι Μαθαίνεις
Ό,τι Προτείνεις
Πες Το
pesotithes
Συγκλονιστική ανάρτηση στο facebook μας θυμίζει Σήμερα, συμπληρώνονται 45 χρόνια από εκείνο το ματωμένο πρωινό της 20ης Ιουλίου 1974, που οι Τούρκοι εισέβαλαν στην Κύπρο.

 

ΟΤΑΝ ΤΕΛΕΙΩΝΟΥΝ ΤΑ ΠΟΛΕΜΟΦΟΔΙΑ ΚΑΙ ΟΙ ΦΥΣΙΚΕΣ ΑΝΤΟΧΕΣ ΤΟΤΕ ΠΟΛΕΜΑΕΙ Η ΨΥΧΗ ΜΑΣ
Αυτά ήταν τα λόγια προς τους άνδρες του, του Ταγματάρχη Γεωργίου Κατσάνη, Διοικητή της 33ης Μοίρας Καταδρομών, λίγο πριν πέσει μαχόμενος και περάσει την πύλη των αθανάτων. Και συνοψίζουν ακριβώς το πνεύμα που εμφορούσε και ενέπνεε τους Έλληνες, που πολέμησαν στη μάχη της Κύπρου.
Σήμερα, συμπληρώνονται 45 χρόνια από εκείνο το ματωμένο πρωινό της 20ης Ιουλίου 1974, που οι τούρκοι εισέβαλαν στην Κύπρο.
Παρά τις αναφορές που γίνονται, ο κόσμος ξεχνά και οι νεότεροι, όλο και λιγότερο, θα γνωρίζουν την ιστορία μας. Οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες ξεθωριάζουν, τα λιγοστά κινηματογραφικά πλάνα φαίνονται τόσο μακρινά και οι άνθρωποι που τα έζησαν μεγαλώνουν και αρκετοί φεύγουν.
Είναι ελάχιστοι από τη γενιά μου στην Ελλάδα, που είχαν το θλιβερό προνόμιο να ζήσουν αυτόν τον πόλεμο. Δεν θα ξεχάσουν ποτέ, ότι έζησαν.
Γι’ αυτό, και κάθε χρόνο δημοσιεύω το ίδιο κείμενο! Το κάνω για δύο λόγους: ο πρώτος είναι για να αποδώσω την τιμή, που όλοι οφείλουμε, σε όλους όσους έδωσαν τη ζωή τους, στον πρώτο και στο δεύτερο γύρο της τουρκικής εισβολής. Και ο δεύτερος, για να υπενθυμίζω τα γεγονότα που σημάδεψαν τη σύγχρονη ιστορία της πατρίδας μας, αλλά και την οικογένειά μου.
Ο πόλεμος της Κύπρου δεν διήρκεσε πολύ, όμως η καταστροφή που επέφερε ήταν τεράστια. Η υπεροπλία και η δύναμη πυρός των εισβολέων ήταν ιδιαίτερα μεγάλη. Οι ελληνικές και οι ελληνοκυπριακές δυνάμεις, χωρίς αεροπλάνα, με ελάχιστα παλιά άρματα μάχης, έδωσαν τον υπέρτατο αγώνα. Η ιστορία της ελληνικής Κύπρου και της Ελλάδας κοσμήθηκε με σελίδες απαράμιλλου ηρωισμού. Συγχρόνως, όμως, σε πολιτικό κυρίως επίπεδο, αμαυρώθηκε από πράξεις προδοσίας και ντροπής.
Οι εξ Ελλάδος πολεμιστές, αξιωματικοί, υπαξιωματικοί και στρατιώτες, οι οποίοι υπερασπίστηκαν με το αίμα τους την Κερύνεια, τον Πενταδάκτυλο, την Αμμόχωστο, το Κιόνελι, τη Μόρφου, το στρατόπεδο της ΕΛΔΥΚ, τη Λευκωσία, την “πράσινη γραμμή” ποτέ δεν τιμήθηκαν από την ελληνική πολιτεία, όπως τους άξιζε. Ούτε όσοι έπεσαν μαχόμενοι, ούτε όσοι τραυματίστηκαν, ούτε όσοι επέζησαν. Στάθηκαν άξιοι της πατρίδας, αλλά η πατρίδα τους ξέχασε…
Τα σημάδια μένουν ανεξίτηλα στην καρδιά και στη μνήμη όσων βρέθηκαν εκεί: των μαχητών (όσων ζουν ακόμα), των 200.000 προσφύγων, των χιλιάδων τραυματιών, των αμάχων, των οικογενειών των ηρωικών νεκρών και των 1.619 αγνοουμένων.
Ποτέ στη ζωή μου δεν ξεχνώ αυτές τις ημέρες. Ποτέ δεν ξεχνώ την τρομερή αγωνία και το φόβο, που εναλλάσσονταν με τον ενθουσιασμό και την απάθεια.
Ποτέ δεν ξεχνώ πώς προσπαθούσαμε να προφυλαχτούμε από σπίτι σε σπίτι, από χωριό σε χωριό, η μητέρα μου ο αδελφός μου κι εγώ, μαζί με άλλες οικογένειες.
Ποτέ δεν ξεχνώ ότι είχαμε ξεγράψει τον πατέρα μου, που πολεμούσε, άγνωστον πού, ως διοικητής μονάδος της Εθνικής Φρουράς. Ποτέ δεν ξεχνώ, όσα είδα: τη φρίκη, την απελπισία, τις καταστροφές, τους τραυματίες, τις χήρες, τα ορφανά, το τρομαγμένο βλέμμα των ξεσπιτωμένων.
Ποτέ δεν ξεχνώ!

Και κάτι για τη φωτογραφία: 45 χρόνια στέκεται το αεροπλάνο των κυπριακών αερογραμμών στο ερημωμένο αεροδρόμιο της Λευκωσίας. Ίσως, να είναι αυτό που θα μάς γύριζε στην Ελλάδα, εκείνο το μοιραίο Σάββατο!

*την ανάρτηση αυτη τη διαβάσαμε στο facebook σε κλειστή ανάρτηση μονο για φίλους γι αυτο θα σεβαστούμε την ανωνυμία του Γιώργου που την έκανε

 

 

ΕΠΙΣΗΜΑΝΣΗ
Ορισμένα αναρτώμενα από το διαδίκτυο κείμενα ή εικόνες (με σχετική σημείωση της πηγής), θεωρούμε ότι είναι δημόσια. Αν υπάρχουν δικαιώματα συγγραφέων, παρακαλούμε ενημερώστε μας για να τα αφαιρέσουμε. Επίσης σημειώνεται ότι οι απόψεις του ιστολόγιου μπορεί να μην συμπίπτουν με τα περιεχόμενα του άρθρου. Για τα άρθρα που δημοσιεύονται εδώ, ουδεμία ευθύνη εκ του νόμου φέρουμε καθώς απηχούν αποκλειστικά τις απόψεις των συντακτών τους και δεν δεσμεύουν καθ’ οιονδήποτε τρόπο το ιστολόγιο.